One shot 2000 wyświetleń

*Francesca*

- Księżniczko! - usłyszałam pukanie do drzwi, w których pojawiła się Matylda - Twój ojciec cię wzywa

- Już idę! - odpowiedziałam i poszłam w stronę komnaty mego ojca - A cóż się stało że mnie wzywa? - spytałam zdziwiona

- Tego dowiesz się od niego - powiedziała z uśmiechem

Weszłam do komnaty gdzie czekał na mnie mój ojciec, po jego lewej królewicz Leon, a po prawej giermek Diego

- Witaj ojcze - powiedziałam podchodząc do niego

- Witaj Francesco. Jak już pewnie wiesz chodzi o coś ważnego

- Z byle jakiego powodu nie wzywasz mnie do siebie

- Owszem

- Więc o co chodzi?

- Chodź, usiądziemy - wskazał na stół przy którym mieliśmy usiąść

- Dobrze, powiedz co się stało

- Gdy twoja matka miała urodzić postanowiłem iść do wyroczni, by dowiedzieć się co stanie się w twym życiu

- Rozumiem...

- Chodzi mi bardziej o to, co powiedziała wyrocznia... Jej słowa są zapisane w tym liście - wskazał kopertę - Proszę, abyś ją teraz przeczytała

Drżącymi rękoma delikatnie otworzyłam kopertę, a następnie złapałam list

Twa córka Francesca będzie się zwała

I z każdym dniem będzie piękniała

Lecz szybko znaleźć jej męża trzeba

Bo w dorosłości anioły wezmą ją do nieba

- Co to ma znaczyć? - spytałam przestraszona

- Jeśli nie ożenisz się do 18 roku życia... - zaczął - Zginiesz - powiedział cicho

Poczułam jak do mych oczu napływają łzy. Nie wiedząc co czynić podniosłam się i wybiegłam z sali. Wiedziałam, że jest to nieodpowiednie gdyż zostawiłam ojca samego, ale nie wiedziałam co zrobić. Nie mogę zginąć, 18 lat kończę za miesiąc a nawet w nikim się nie zakochałam. Usiadłam na łóżku w pokoju, a po chwili pojawił się tam i mój ojciec

 - Nie mogę uwierzyć - powiedziałam przez łzy

- Nie pozwolę żebyś zginęła - pogłaskał mnie po policzku - Ożenisz się z księciem Leonem

- Chyba sobie żartujesz! - krzyknęłam

- Jak ty się do mnie odnosisz? Jestem twoim ojcem!

- I zmuszasz mnie do nieprawdziwej miłości!

- Ona nie musi być prawdziwa, dziecko ty się masz po prostu ożenić - powiedział - Zresztą książe Leon jest idealny na króla, jak i na twego męża

- Ale ja go nie kocham! - krzyczałam przez łzy

- To musisz go pokochać Francesca - powiedział i wyszedł trzaskając drzwiami

Co ja mam teraz zrobić? Słyszałam że niektórzy królowie robią tak swoim córkom, ale nie wiedziałam że spotka to akurat mnie. Nie kocham księcia Leona i nie zamierzam pokochać. 

Wyszłam z pokoju

- Gdzie idziesz? - spytała Matylda

- Przewietrzyć się. Wiesz, dużo emocji jak na jeden dzień - wytłumaczyłam dziewczynie

Matylda to moja opiekunka, często mnie rozumie, jak matka której nie mam. Brakuje mi jej, zwłaszcza gdy ojciec jest ostry i na mnie krzyczy. W takich chwilach pomaga mi Matylda, ale tym razem nie może nic zrobić.

- Mam iść z tobą? - spytała zmartwiona

- Nie, dam radę - powiedziałam i wyszłam z zamku

Wyszłam z zamku i usiadłam w ogrodzie

- Witaj - usłyszałam głos Leona

Nie odpowiedziałam

- Wkrótce zostaniesz moją żoną - uśmiechnął się

- Nie dojdzie do tego - powiedziałam

- Zdziwiłabyś się. Twój ojciec wystawił już datę ślubu

- Dlaczego tak bardzo ci na mnie zależy?

- Od dawna mi się podobałaś, czarnowłosa ślicznotka, była idealna na moją żonę. Na dodatek twój ojciec wybrał mnie na twojego męża
- Nic z tego nie wyjdzie, wolę umrzeć niż się z tobą ożenić
- Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzisz?
- No nienawidzę takich pacanów jak ty - warknęłam i poszłam do pokoju
Miałam dość długich sukienek, takiego życia. Z tego:

Przebrałam się w to:

Wybiegłam z zamku i ruszyłam w stronę lasu. Usiadłam na korze drzewa i usłyszałam dzwonek mojego telefonu

- Francesca, gdzie jesteś? Twój ojciec się martwi - usłyszałam głos Matyldy

- Przepraszam, po prostu się przeraziłam. Matylda, ja nie chcę wyjść za księcia Leona

- Dlaczego? On do ciebie pasuje - powiedziała

- Mówisz serio?

- Nie... - westchnęła - Rozumiem cię, ale musisz za niego wyjść dla twojego dobra

- Dlaczego akurat za niego? Nienawidzę go, już wolałabym tego giermka - prychnęłam i zobaczyłam smutnego chłopaka przyglądającego mi się - Muszę kończyć

- Ale France... - rozłączyłam się

- Przepraszam... Nie o to mi chodziło. Podałam pierwszą lepszą osobę i wypadło na cie...

- Nie przejmuj się księżniczko, w końcu to tylko ja - uśmiechnął się

- Mów na mnie Fran. I to nie tylko ty tylko aż ty. Dlaczego tak słabo się oceniasz?

- Jestem tylko giermkiem jak mam się oceniać, jak króla? - zaśmiał się

- Nie jesteś tylko giermkiem... - spojrzał na mnie kpiąco - Na pewno jesteś lepszy od Leona - westchnęłam

- Czemu tak go nienawidzisz? - spytał

- Nie zrozumiesz... - powiedziałam cicho

- Tak naprawdę nie masz wytłumaczenia tylko się boisz, boisz że się w nim zakochasz. Tylko dlaczego skoro i tak musisz za niego wyjść?

- Nie wyjdę za niego Diego! Moglibyście to w końcu zrozumieć?!

- Musisz za niego wyjść zrozum to!

- A dlaczego za niego? Nie mogłabym na przykład za ciebie?! - krzyknęłam 

Mówiłam już prawie przez łzy. Mam dość tego tematu...

- Bo jestem giermkiem a ty księżniczką!

- Co z tego?! - krzyknęłam i pocałowałam go

Nie wiem dlaczego to zrobiłam. No, właściwie to wiedziałam... Od jakiegoś czasu mi się podobał, ale bałam się mu tego powiedzieć, bo jestem księżniczką.

- I tak muszę za kogoś wyjść - powiedziałam gdy oderwaliśmy się od ciebie - Ale ja go nie kocham. Kocham ciebie... - powiedziałam cicho

Chłopak tylko na mnie spojrzał i mocno mnie przytulił

- Ja też cię kocham... - powiedział - Ale co chcesz powiedzieć królowi?

- Wiesz co mu chcę powiedzieć? To co czuję... - pociągnęłam go za rękę w stronę zamku

*Król*

- Matylda! - krzyknąłem

Po chwili kobieta do mnie przybiegła

- Witaj Królu - ukłoniła się

- Gdzie moja córka - powiedziałem

- Nie wiem jaśnie panie... Dzwoniłam do niej ale się rozłączyła. Nie zdążyłam się spytać...

- Masz ją znaleźć!

- Tu jestem ojcze - usłyszałem głos Francesci

- W coś ty się ubrała?! - krzyknąłem

- W to co mi się podoba. I tak, nie ożenię się z księciem Leonem - powiedziała wkurzona

- Zdziwiła byś się

- Ożenię się z Diego - powiedziała wskazując na giermka

- Chyba sobie kpisz! Z nim?! - wskazałem na bruneta

Chociaż... Może i by się nadawał na króla

- Dobra, ożeń się z nim - powiedziałem beznamiętnie a ona pisnęła i pocałowała chłopaka

*Francesca*

- Fran, naprawdę nic dziś ci nie idzie - westchnęła Matylda

- To ze stresu. Dziś najpiękniejszy dzień w moim życiu... - powiedziałam

- Może nie ja ci pomogę a ktoś inny? - powiedziała tajemniczo

Nagle przez drzwi komnaty przeszła moja kochana kuzynka, której od dawna nie widziałam

- Naty! - krzyknęłam i przytuliłam brunetkę

- Cześć. Przyjechałam najszybciej jak się dało. Jest też ze mną mój narzeczony Maxi, ale on poszedł do Diego

- Nawet nie wiesz jak się ciesze że tu jesteś - uśmiechnęłam się

- To ja was zostawię - usłyszałam głos Matyldy

- Jak tam z Maxim? - spytałam

- Za miesiąc bierzemy ślub, mam nadzieję że przyjedziecie

- Z chęcią - zaśmiałam się

*3 lata później*

Minęły już 3 lata odkąd wzięliśmy z Diego ślub. Mój tata szybko się z tym pogodził, a najszczęśliwszy był gdy dowiedział się że zostanie dziadkiem. Mamy dwuletnią córeczkę Talię, a za 6 miesięcy będzie miała rodzeństwo. Albo siostrzyczkę Juliet, albo braciszka Jeremiego. 

Pewnie jesteście ciekawi co się dzieje z resztą?

Moja kochana Matylda w końcu znalazła sobie chłopaka, Bena. Naty z Maxim mają dwie bliźniaczki, Miriam i Penelopę. Leon za to nie potrafił się odkochać, jednak na pewnym balu poznał księżniczkę Violettę, dzięki temu za miesiąc biorą ślub na który jesteśmy zaproszeni. 

I tak wiedzie się moje królewskie życie...  Jestem szczęśliwa, chodź nie zawsze było łatwo

__________________________________________________________________________

Kochani!

Ostatnio wybiło nam 2000 wyświetleń

W tej chwili jest 2100

Nawet nie wiecie jak jesteśmy wdzięczne

Dużo pracy wkładamy w tego bloga

Cieszymy się z każdego wyświetlenia, komentarza

Bardzo wam za wszystko dziękujemy <3

DomiNika

NataliaNaty292

OS pisany przez DomiNikę