Rozdział 23

Najpierw chciałabym powiedzieć że znowu to ja Domi Nika. Serdecznie was proszę o zmobilizowanie Natalii do napisania rozdziału bo mnie już nie słucha. Trzy razy dziennie jej mówię, żeby go napisała a ta ciągle ,,Zaraz'' albo ,,Już'' a dalej go nie pisze! Rozdział nie będzie zbyt długi ale postaram się żeby był jak najfajniejszy przez to że dawno go nie było :/ Akcję mobilizujemy Natalię czas zacząć!!!

*Diego*
Marco to mój przyjaciel, ale tym razem miałem ochotę mu przywalić. Cały czas podlizywał się Fran i ślinił się do niej (I to dosłownie!). W końcu szlag mnie trafił i go opierniczyłem
- Marco mam dość! Francesca to moja narzeczona i jak zaraz nie przestaniesz jej podrywać to dostaniesz kopa w ryj! - wydarłem się
Włoszka stanęła jak wryta, tak samo Marco
- Diego, wyluzuj - powiedziała dziewczyna i pocałowała mnie w policzek - Przesadzasz trochę
- Trochę?! - znowu uniosłem głos - Przepraszam... - powiedziałem obejmując Włoszkę
- Diego, nie chciałem. Nic nie zrobię z tym, że masz cudowną narzeczoną, ale przecież ci jej nie odbiję
- No mam nadzieję - warknąłem
Ten typ zaczyna mnie wkurzać. Okej, to mój przyjaciel ale naprawdę ostro przegina
- A tak w ogóle Fran, mówił ci ktoś że masz śliczne oczy? - powiedział Marco
- Tak, Diego - warknęła Fran tez już zirytowana
- A że masz cudowne usta?
- Co?! - krzyknęliśmy równocześnie
Nie wytrzymałem. Rzuciłem się z pięściami na tego debila.
- Diego! Marco! Przestańcie! - krzyczała moja dziewczyna
Nagle podbiegł do nas Maxi próbując nas rozdzielić, a Naty stała przy Fran i nam się przyglądały
- O co wam poszło? - powiedział Maxi stojąc między nami
- Ten palant cały czas podrywa Fran - warknąłem próbując się uspokoić
- Wyluzuj, a ty - zwrócił się do Marco - Won od Fran bo następnym razem pomogę Diego obić ci ten ryj. Nikt nie będzie odbijał narzeczonej mojego przyjaciela, kapujesz? - powiedział ostro
- Czepiacie się - powiedział sepleniąc gdyż tak mu przywaliłem że spuchły mu usta
Nagle jak debil przypomniałem sobie o Fran. Spojrzałem na nią, stała nie wiedząc co robić. Powoli do niej podszedłem
- Przepraszam... - powiedziałem cicho
Myślałem że zacznie na mnie krzyczeć, że się obrazi. Zamiast tego dotknęła mojego policzka i przyciągając mnie do siebie namiętnie mnie pocałowała
- Dobrze zrobiłeś. Przesadził - powiedziała patrząc mi w oczy
Lekko się uśmiechnąłem i pocałowałem dziewczynę w policzek. Następnie znów podszedłem do Marco.
- Nie nazywaj mnie już swoim przyjacielem, nawet nie zbliżaj się do Francesci
- A co jeśli się zbliżę? - powiedział po czym kopnął Włoszkę w brzuch
- Ała! - krzyknęła i położyła się na podłodze konając z bólu
- Francesca! - krzyknąłem z łzami w oczach
Podbiegłem do dziewczyny i klęknąłem przy niej.
- Ty palancie! - krzyknąłem do Marco
- Boli - szepnęła Fran
- Będzie dobrze - powiedziałem i mocno przytuliłem dziewczynę - Zadzwonić po karetkę? - spytałem
- Nie, przejdzie mi, ale bardzo boli - mówiła przez łzy
Bardzo ją bolało. Mnie również. Gdy widziałem łzy spływające po jej policzkach, moje serce krajało się z bólu. Powoli wstałem ale niespodziewanie dostałem w twarz od Marco i padłem na ziemię.
Zobaczyłem ciemność, ostatnie co słyszałem to głośny krzyk Francesci.

*Francesca*
Obudziłam się w białym pomieszczeniu. Obok mnie był przykuty do ściany Diego, naprzeciwko mnie Naty i przykuty do ściany Maxi.
- Diego! -pisnęłam i podeszłam do chłopaka - Co się stało? - zwróciłam się do dziewczyny
- Ostatnie co pamiętam to jak Marco nam przywalił. Ale co my tu robimy?
- Nie wiem, Naty pomóż mi. Błagam! - krzyczałam patrząc na krwawiącego Diego
Do pomieszczenia wszedł Marco
- Nikt mu nie pomoże. On nie żyje - warknął Marco i zaczął się śmiać
- Nie!

- Francesca, Francesca - usłyszałam
Powoli otworzyłam oczy
- Diego! - krzyknęłam i wtuliłam się w chłopaka
- Już wszystko dobrze. Coś ci się śniło? Zaczęłaś płakać przez sen - powiedział przestraszony
- Śniło mi się, że Marco nas uwięził. Że cię zabił... - powiedziałam i znów zaczęłam płakać
- Trochę mi się oberwało ale dzięki Maxiemu szybko się ocknąłem i zaniosłem cię tutaj, do hotelu
(od aut. przypominam że bohaterowie są w Tunezji, ostatnio z Natalią troche o tym zapomniałyśmy xd)
- Mocno dostałeś? - spytałam patrząc na lekkie sińce na twarzy Hiszpana
- Nie tak jak ty, boli cie dalej brzuch?
- Trochę, ale ciesze się że nic poważnego ci nie jest - powiedziałam i pocałowałam chłopaka - Co z Naty i Maxim?
- Nic im się nie stało, są w pokoju, bali się o ciebie, ale nie tak jak ja. Przez ciebie prawie się poryczałem - powiedział i zaczął się śmiać
- Mój chłopak prawie płakał? I to ty? Chłopak który nigdy nie uronił ani jednej łzy? (od aut. rymowanie na śniadanie hahaha xd, musiałam)
- Widzisz do czego mnie doprowadzasz? - powiedział i zaczęliśmy się śmiać - Wolę gdy się śmiejesz, niż gdy płaczesz
- Kocham cię - powiedziałam wtulając sie w tors Hiszpana
- Ja ciebie bardziej - szepnął mi do ucha i pocałował w czubek głowy
_______________________________________________________
Znowu rozdział ode mnie ;-; Nie wkurzajcie się pewnie macie mnie już dość,
tak jak już pisałam akcja mobilizowania Natalii wkracza a życie, bo mnie przy niej
piorun trzaśnie juz nie wytrzymuję xd
Codziennie
- Natalia napisz rozdział
- Okej
Po południu
- Napisałaś?
- zaraz
I w końcu nie piszę, więc help me XD Piszcie czy fajny rozdział trochę sie działo Xd Diecesca trochę połamana ale co tam xp
Domi NIka